OVER ONS

Welkom op de website van de Pastorale Zone Tienen!

Op deze site vind je informatie, nieuws en aankondigingen over de geloofsgemeenschappen die deel uitmaken van onze zone.

Pastorale Zone Tienen verenigt alle parochies van Tienen, Bost, Goetsenhoven, Hakendover, Kumtich, Oorbeek, Oplinter, Sint-Margriet-Houtem en Vissenaken. De zondagskerk of hoofdkerk van de zone is de Sint-Germanuskerk, Veemarkt Tienen.

Vroeger kon elke wijk of dorp een parochie zijn. Vandaag kampen we met een te kort aan priesters en doven vele kleine geloofsgemeenschappen stilaan uit. Het doel van onze zone is het opbouwen van minstens één vitale christelijke gemeenschap. Met de oprichting van onze pastorale zone Tienen willen we verzekeren dat onze geloofsgemeenschappen niet zonder pastorale zorg zullen vallen. Plaatselijke gemeenschappen kunnen blijven bestaan, alleen zal hun pastorale zorg op een andere wijze bestaan dan nu het geval is.


Contacteer onze zone

KALENDER

FEMMA

Dit is een deel van het bloemstuk voor Pasen dat gemaakt werd in de afstandsleren meewerkles.
Voor de maand april voorzien we:
- Op zaterdag 17 april een wandeling richting Sint-Truiden voor de fruitvallei wandeling, een tocht van 7 km tussen de ontluikende bloesems, waarbij we je zintuigen zullen prikkelen. Verzamelen om 13 u aan de kerk van Sint-Margriete-Houtem. Is het slecht weer of zijn de bloesems er nog niet klaar voor, dan schuiven we op naar zaterdag 24 april.
- Dinsdag 27 april van 19.30 tot 22.00 u kokerellen. We bakken, weerom met afstandsleren, de favoriete kriekentaart van Greta. Elk in haar eigen keuken, maar samen verbonden langs internet. En tussendoor uiteraard een leuke babbel.

...

Lees meer
19/09/2021

COMMUNIES VISSENAKEN

Omwille van de coronamaatregelen zijn de communies verschoven:
De Eerste Communie naar zondag 19 september om 9u30 in de kerk van Sint Pietersbanden.
Het vormsel, samen met de vormelingen van Kumtich en Oplinter naar zaterdag 2 oktober om 16.30 u in de Sint-Germanuskerk op de Veemarkt te Tienen.

...

Lees meer
19/09/2021

COMMUNIES OPLINTER

Omwille van de coronamaatregelen zijn de communies verschoven:
De Eerste Communie naar zondag 19 september om 10 u in onze kerk.
Het vormsel, samen met de vormelingen van Kumtich en Vissenaken, naar zaterdag 2 oktober om 16.30 u in de Sint-Germanuskerk op de Veemarkt te Tienen.
De lessen in ‘afstand leren’ blijven doorgaan.

...

Lees meer
03/10/2021

VORMSELVIERING TIENEN ZUID: HAKENDOVER

De Vormselviering zal plaats vinden op zondag 3 oktober. Meer info volgt door de catechisten.
Een nieuwe datum voor de eerste communie zal later worden medegedeeld.
 

...

Lees meer

NIEUWS

Palmzondag en Corona zonder ommegang.

Palmwijding © Gilbert Gijsens

Met Palmzondag hadden wij een zeer stemmige palmwijding met de apostelengroep en een lege kerk en de palmezel met Christus erop in het midden. Het was eigenlijk een zeer intiem gebedsmoment begeleid door het mooi oude lied:  Lauda Jeruzalem.

De hamvraag was, gaan er gezien de situatie en de voorschriften wel mensen komen om palmtakjes te halen?

En toen de kerk open ging stond er tot onze verwondering buiten een rij mensen tot op de Veemarkt, iedereen netjes met de nodige afstand tussen mekaar en met mondmaskers op. 
En per groepjes van 15 haalden de mensen palmtakjes af voor zichzelf, voor familie, vrienden of buren. De apostelgroep stond verspreid over gans de kerk met de manden vol takjes. Dat was een gelegenheid om de mensen alvast te groeten en een zalig Pasen toe te wensen.

Aan de ingang stond een misdienaar die goed kan tellen, wat veronderstelt wordt in het laatste middelbaar en hij wilde de mensen tellen.
Vierhonderd kwamen er, dat was buiten onze verwachtingen!

Het toont hoe christenen zeer gedisciplineerd kunnen samen komen in deze coronatijd en zeggen dat wij maar met 15 mogen zijn in een kerkgebouw met 550 stoelen!
Wij hopen echter op volgend jaar om een nieuwe palmwijding, een ommegang en een vreugdevolle eucharistie, die wij met velen mogen beleven.

In elk geval was ondanks alles Palmzondag een sterk lichtpunt in Tienen.

...

Lees meer

Voor nu, voor later

Heer,

Pasen is voorbij. Maar uw dood en verrijzenis brengt ons, mensen van deze tijd, nog weinig op verhaal. 
Door de aanhoudende pandemie hebben we het verleerd van anderen aan te raken. Al wat we doen is anderen raken. Met pijn en verdriet tot gevolg. Eens vormden we een samenhorige gemeenschap van broeders en zusters bij elkaar. Dat ideaal zijn we kwijtgeraakt. Net zoals ons enthousiasme, dat we stilaan onderweg kwijtspelen. En ondertussen laten we een zwaardere ecologische voetdruk achter. Wat is er aan de hand?

En ik vraag me zo dikwijls af hoe we ons christenvolk terug enthousiast kunnen maken voor uw boodschap. Het wordt geen gemakkelijke opdracht wetende dat Uw instituut deels bevolkt blijft met paars en rood geklede kerkleiders die uitspraken maken die niet meer van de wereld zijn. Welke afstand creëren zij tussen kerk en tijdsgeest? Is een vrouw werkelijk minderwaardig wanneer zij met evenveel gedrevenheid als een man een kerkelijk ambt wil uitvoeren? Waarom blijft haar tocht naar gelijke kansen in de kerk nog steeds zo lang en moeizaam? Het mannenbastion wil niet eens beseffen hoeveel talent men zo laat verloren gaan. Mannen en vrouwen zouden harmonieuzer moeten samenwerken en samen beslissingen nemen. 

Iedereen mag gewezen worden op gebreken en tekortkomingen maar zijn die niet juist menselijk? Alleen U Heer bent zonder zonde. En natuurlijk Heer, is een kerk geleid door mensen eveneens een kerk die afwijkt van haar ideaalbeeld. Haar heiligheid vertoont barsten en scheuren die weerspannig blijven bestaan en maar niet te corrigeren blijken.  

Maar laten we niet alles pejoratief bekijken. Gelukkig zijn er nog velen die geloven in U. U die hoop en vertrouwen blijft schenken. U die getuigt van een bovenmenselijk vertrouwen en mensen kunt aanzetten tot het tonen van alle goedheid waartoe we in staat zijn. Want Uw huis blijft een plek van geborgenheid ook al blijven haar regels vaak heel moraliserend. 
De kerk moet een gemeenschap blijven van mensen die metgezellen zijn op eenzelfde tocht van het hiernumaals naar het hiernamaals. 

Heer, laten we het verdriet en de teleurstelling die we binnen Uw kerk ervaren niet blijven verschuilen achter een glimlach. Laten we er samen voor gaan, samen die rugzak dragen om de pijn van eenieder te verzachten. Laten we samen het brood blijven breken en drinken uit de beker met wijn. Laten we samen bidden voor al het goede dat ons verbindt. Aan alles komt een einde maar ook een nieuw en fris begin.

Ik hoop Heer dat we opnieuw geraakt mogen worden door uw goedheid. Nu en altijd.

Hilde Rummens

...

Lees meer

ABC VOOR HET GELOOFSGESPREK: OFFER

© reskp

Deze week staan we stil bij het woord offer. Offer is een woord dat veel voorkomt in het Christelijke geloof. Denk maar aan het offer van Christus op het kruis, maar ook de offers die we voor God kunnen doen, of de kleine offertjes voor elkaar.

Het eerste aspect dat naar voor komt in een offer, is dat een offer een relatie impliceert. Je kan een offer niet doen met en voor jezelf alleen. Het offer van Christus op het kruis, is voor ons mensen.  Wij offeren in de concrete dingen op, voor God of voor anderen. 
Daarnaast gaat een offer altijd gepaard met een zekere pijn. Je ontdoet je van iets, geeft iets af, doorstaat iets, onthoud je van iets voor de ander en het is moeilijk. Het doet pijn, maar heeft als doel de andere iets te geven, blij te maken, te verlichten, … 

Een derde aspect is dat een offer vaak gepaard gaat met een fysieke of uiterlijke handeling (of het onthouden ervan) die het offer ondersteunt of inhoudt. Zo krijgen we in het begin van de vasten allemaal een kruisje op ons voorhoofd, offeren we bij het biechten ons lijden door actief onze zonden te belijden aan de priester. Dit zorgt dat ons lichaam, onze gedachten en onze ziel zich samen in dit offer leggen: Offeren gebeurt met ons hele zijn.

Het offer is een gebed. Door het offer aan God op te dragen, door voor anderen iets op te offeren, bidden wij eigenlijk tot God, spreken we tot God, vragen we iets aan God: wij geloven dat God in het offer aanwezig is, en door dit gebed zegent. 
Het offer verenigt ons met het kruis van Christus. Christus heeft in zijn kruisoffer het offer bij uitstek volbracht, door onze zonden te dragen, ze mee te nemen op het kruis. Door onze offers nemen wij deel aan dat kruis van Christus, nemen wij zelf ook ons kruis op. Zo doen we eigenlijk wat Jezus zegt in Lc 9, 23 (maar ook in Mt 16, 24; Mc 8, 34): ‘Als iemand achter mij aan wil komen, …, moet hij zijn kruis opnemen en mij volgen’. Het offer draagt een zekere hoop in zich. Een hoop op verandering, een hoop op God.

Als laatste en essentieelste aspect is het offer iets dat alleen kan vertrekken vanuit Liefde en Liefde als vrucht heeft. Het offer is een gave van zichzelf voor de ander en voor God. Daardoor nemen wij niet alleen deel aan het lijden van Christus op het kruis door ons offer, maar ook aan zijn verrijzenis.

Reinhilde

...

Lees meer

AAN ALLE MISDIENAARS

Een zalig paasfeest en een fijne vakantie.
Hopelijk tot snel.
Groetjes,
Claire

...

Lees meer

“MENSEN ZIJN MENSEN”.- VASTEN: NIET MINDER MAAR MEER

Met de regioploeg zijn we onderweg geweest in onze regio waar we interviews afnamen in deze speciale Veertigdagentijd. We bieden dus ook graag het volgende artikeltje aan met een interview met Paula Broeders uit Diest
“Mensen zijn mensen”. Ook al ken je de mensen niet, ook al bevinden ze zich ver weg, in een ander land of zelfs op een ander continent, solidariteit is altijd nodig en mogelijk. Mensen ver weg verschillen niet van mensen hier. Het komt er steeds op aan om te kijken naar de concrete mens achter de hulpvraag. Achter elke situatie, achter elke vraag zit er immers een concrete mens.
We laten Paula Broeders uit Diest aan het woord. Paula, een actieve vrijwilliger in de kerk en de Wereldwinkel, is van opleiding verpleegkundige-vroedvrouw. Het is ook vanuit die optiek dat zij in de jaren zeventig vertrok naar Latijns-Amerika voor een sociaal-medisch project. Ze kwam er terecht in het binnenland van Brazilië in een heel landelijke regio. Het sociaal-medisch project waar Paula was ingestapt zette erg in op preventief werk. Zo was er veel aandacht voor opvolging van zwangere vrouwen en hun baby’s. Grote nadruk lag er ook op het vaccineren zodat bepaalde ziektes tot het verleden gingen behoren. Verder ging men de inlandse vroedvrouwen beter opleiden. Tot dan leerden de vroedvrouwen immers het vak van moeder op dochter, zonder een echte opleiding. Een van de prioriteiten was het verhogen van de hygiënische situatie en het beperken van de kindersterfte. Een belangrijke stap in de hygiëne is het steriel werken. 

De landelijke regio waar Paula woonde en werkte is wat oppervlakte betreft vergelijkbaar met de provincie Limburg. Dat betekende dat er steeds grote afstanden moesten worden afgelegd. De vroedvrouwen kwamen te paard wanneer ze gevraagd werden als hulp bij een bevalling en bleven meestal ook enkele dagen ter plaatse. Verder waren er geen voorzieningen en geen infrastructuur.
Gaandeweg werden er kleine medische posten opgericht waarin er bijvoorbeeld vaccinaties konden worden toegediend en waar maandelijks een dokter de consultaties deed. 
Naast die opvolging van zwangere vrouwen en hun baby’s rolde Paula meer in het organisatiewerk. Er ontstonden vrouwengroepen die zich organiseerden en bijeenkwamen rond thema’s zoals bijbel en vrouw. Van groot belang hierbij was dat deze groepen werkten vanuit de basis. Niet enkel voor de mensen maar vooral samen met de mensen. Het inzicht groeide ook dat heel wat vrouwen wel graag naar de bijeenkomsten kwamen maar dat niet konden omdat ze moesten gaan werken. Deze realiteit zorgde er mee voor dat er kleinschalige economische activiteiten zoals brood bakken of uniformen naaien werden uitgebouwd zodat deze vrouwen meer financiële slagkracht kregen. 

Paula heeft in die dertig jaar dat ze er woonde en werkte een zekere evolutie mogen meemaken. Zo werd de educatie meer uitgebouwd. Maar ook op politiek vlak zag zij een positieve verschuiving. Waar zij toekwam in een situatie waar de militairen aan de macht waren groeide er meer democratie. De huidige situatie waar we in Brazilië terug meer dictatoriale trekken zien is dan ook frustrerend. Al bij al kijkt zij op die drie decennia terug als een tijd die op zijn minst boeiend mag genoemd worden door het werken aan de basisgemeenschappen in de kerk én in de bredere maatschappij. Voor Paula is solidariteit een levenshouding. Haar vroegere inzet in Bouworde is daar uiteraard niet vreemd aan. Het is hier dat zij de roep hoorde om zich verder en meer in te zetten. Het maakt haar dan ook heel blij wanneer ze ziet hoe die solidariteit vorm krijgt in haar stad en in de gemeenschap van Diest, maar ook daarbuiten. Er gebeurt heel veel en ondanks de pandemie zijn mensen steeds bereid om solidair te zijn. Paula haalt het grote succes van de ontbijtboxen ten voordele van Broederlijk Delen aan. “Ook dit jaar zijn we genoodzaakt om de ontbijten aan te bieden in een afhaalversie. We hadden nooit kunnen dromen dat we het succes van vorig niet alleen zouden evenaren maar zelfs vergroten. Dat doet deugd.” 

Wat ook deugddoend is tijdens deze bijzondere Veertigdagentijd is dat de mensen de weg vinden naar de open kerk in Diest. We hebben afgesproken op woensdagvoormiddag. Buiten in Diest is het markt en geregeld lopen er mensen de Sint-Sulpitiuskerk binnen, voor een persoonlijk gebed, voor een klein moment van bezinning, om een kaars te komen branden. “De vieringen zijn beperkt tot 15 aanwezigen. De gemeenschap mist de vieringen. Maar we doen ons best om, ondanks de beperktheden, onthalend te zijn. En dat werkt.” 
Je kan het gesprek ook bekijken op https://www.youtube.com/watch?v=sp9hWhUdB2s of onze Facebookpagina https://www.facebook.com/Pastorale-Regio-Tienen-103882801199325.

Elly Mattheus

...

Lees meer

“ALLES KOMT GOED”- VASTEN: NIET MINDER MAAR MEER

Met de regioploeg zijn we onderweg geweest in onze regio waar we interviews afnamen in deze speciale Veertigdagentijd. We bieden dus ook graag het volgende artikeltje aan met een interview met Ivana uit Diest
“Alles komt goed”. Deze uitdrukking hoorden we de laatste 12 maanden heel vaak en ook Ivana uit Diest spreekt ze uit. Met heel veel overtuiging zelfs. 
Ivana is 19 jaar en studeert orthopedagogiek. Daarnaast is zij ook vrijwilliger in de Diesterse kerk bijvoorbeeld als lector. Haar familie is heel belangrijk voor haar. “Zij geven mij inspiratie en zijn mijn drijfveer om te doen wat ik doe.” Het is ook via haar familie dat zij het geloof heeft doorgekregen. “God heeft ons alles gegeven. Het is door Hem dat wij leven, het is dankzij Hem dat wij verder kunnen gaan en niet mogen opgeven.” 

Ivana vindt het heel belangrijk om minstens één keer per week samen te komen met de kerkgemeenschap. Nu, door de coronamaatregelen voelt zij dan ook stevig het gemis. Er mogen slechts vijftien personen aanwezig zijn in de kerk. Vieringen worden gestreamed en dat is zeker een goed alternatief maar net zoals zovele gelovigen verkiest deze jongere het fysieke bijwonen van de erediensten. Als vrijwilliger kan zij ook nu aanwezig zijn in de kerk maar er is geen fysieke gemeenschap. Ondanks het grote gemis vindt zij het wel van groot belang om die verbondenheid ook van thuis uit te bewerkstelligen. Weten dat de hele kerkgemeenschap geconfronteerd wordt met dezelfde beperkingen schept ook een band. En die band, die verbondenheid hebben we nodig, nu meer dan ooit. 
Ook als jongere in de wereld wordt zij geconfronteerd met de beperkingen. Lessen zijn veelal online en er is weinig mogelijkheid tot contact of ontmoeting. Zij beseft heel goed dat het voor veel leeftijdsgenoten zwaar is. Zij heeft dan ook een heel concrete, hoopvolle boodschap voor andere jongeren: “Probeer één moment in de week echt tijd te maken voor God en geloof. En hou vol, want alles komt goed. Echt.”

Je kan ook een filmpje bekijken van dit gesprek via deze link https://youtu.be/daQHd1Jf1uI
of onze Facebookpagina www.facebook.com/Pastorale-Regio-Tienen-103882801199325

Elly Mattheus

...

Lees meer

CONTACTEER ONS